آخ که چه دردیه دوری ...
دوری از کسی که دوسش داری. کسی که باهاش بزرگ شدی.با تمام قهر و آشتی ها برای هم عزیزین...
کسی که از بچگی همیشه پشتت در اومده... چند سالی هست که از هم دوریم اما هر لحظه ی این روزها مثل یک قرن میگذره...
بغض کردم؛ اشک ریختم؛دیدم چشاش پر شده اما برای دلداری من سر به سرم گذاشت...
سخته؛خیلی سخته
ماه رمضون هم که داره میاد
اول از همه بهتون تبریک میگم
رمضان ماهیست که در آن دل ها صاف می شود.........
چقدر به این جمله اعتقاد دارین؟
اگه روزه میگیرین چرا میگیرین؟ و اگه نه چرا نمیگیرین؟
دیروز یه اتفاق جالب افتاد
از قضا عروسی دختر یکی از آقازاده ها بود.... و دعوت بودیم!
از لباس های ساده بگم؟!! از قر ندادن؟!! از سلام و صلوات؟!!! از آب شنگولی نخوردن؟!!!! از لاس نزدن دوماد با دخترا؟!!! از مراسم ساده؟!!!!!!!!!!!!
شما بگین از چی بگم؟
وای بر ما............
یه جمله بیشتر نمیگم:
محدودیت های ما شرع نیست ؛ خرافاته؛ به خدا خرافاته
چرا عادت کردیم کارهایی که بهمون دیکته میشه بدون فکر انجام بدیم؟!!!
براستی ما کیستیم؟
تا حالا به این فکر کردین که خودتون رو بدون مهارت ها و اطلاعاتی که دارین ببینین؟
همچین چیزی ممکنه؟ شاید یه کم سخت باشه
ما آدما از تنها شدن میترسیم چون بدون آدمای دورو برمون هیچی نیستیم! بهتون بر نخوره واقعا هیچی نیستیم.
دیگه نه احساس غرور؛ نه پز دادن ؛نه اعتماد بنفس؛نه زیرکی واقعا هیچ کدوم معنی نمیده...
براستی ما آدما چی هستیم؟!
یکی از بزرگترین آرزوهام اینه که اشتباهات کسانی رو که میبینم تکرار نکنم و از اونها درس بگیرم
براستی ترس چیست؟
چرا اگه از چیزی بترسی سرت میاد؟ چطور میشه جلوی این روند مسخره رو گرفت؟!
